In gesprek met vrijwilligers Annelies en Tadek: “Het voelt echt als óns park”

Sinds 2023 zijn Annelies en Tadek actieve vrijwilligers bij Groene Poort Oost. Wat begon met een NLdoet-actie, groeide uit tot een vaste plek in hun leven. “We kwamen helpen en waren direct verkocht,” vertelt Annelies. “Zoveel mensen uit de buurt die samen iets moois maken. Dat voelde meteen goed.”

Buurtgenoten worden straatvrienden

Het stel woont sinds 2012 in de wijk, maar pas door het vrijwilligerswerk leerden ze hun omgeving écht kennen.

Tadek: “Vroeger liep je door de wijk en groette je niemand. Nu zie je overal bekende gezichten. Het zijn straatvrienden geworden. Laatst stond ik in de supermarkt en raakte zomaar vijf minuten aan de praat met iemand van het park. Dat gebeurt anders nooit.”

Die sociale verbinding is voor beiden een grote meerwaarde. “Je ziet elkaar, je herkent elkaar, en dat maakt de wijk zoveel gezelliger,” zegt Annelies.

Favoriete plek: ‘Zen’ op het bankje, of sleutelen met de klusgroep

Op de vraag naar hun favoriete plek of moment hoeven ze niet lang na te denken.

Voor Annelies is dat het bankje bovenaan in het park: “Daar schijnt de zon altijd nét iets langer. Even zitten, kijken, rustig worden. Heerlijk!”

Tadek geniet vooral van het kluswerk. “Elke keer als ik door het park loop, zie ik dingen die we zelf hebben gemaakt. Die bankjes bijvoorbeeld. Daar heb ik letterlijk de planken op geschroefd. Dat terugzien geeft echt voldoening.”

Een bijzondere herinnering is de glijbaan die hij samen met een medevrijwilliger plaatste: “Als ik kinderen zie glijden, denk ik: dat hebben wij gemaakt. Dat geeft echt een trots gevoel.”

Het werk in het park betekent voor beiden pure ontspanning.

Annelies: “Het is echt zen. Buitenlucht, natuur, beweging. Beter dan de sportschool.”
Tadek beaamt het: “Wij werken allebei nog. Dan is het heerlijk om dit zo dichtbij te hebben. We starten en eindigen onze wandelingen bijna altijd door het park.”

Blik op de toekomst: kansen en uitdagingen

Voor de komende jaren zien ze zowel mooie kansen als uitdagingen.

Annelies: “Er was in het begin een grote groep vrijwilligers, maar er komt weinig nieuwe aanwas bij. Je hebt toch handen nodig om dit mooie park te onderhouden.”

Tadek kijkt juist vol enthousiasme vooruit: “Het voedselbos vind ik echt spannend. Dat je straks gewoon besjes kunt plukken of een appeltje mee kunt nemen. Dat lijkt me fantastisch.”

Daarnaast dromen ze van meer activiteiten. “Het podium is nu een paar keer gebruikt, maar hoe leuk zou het zijn als hier eens een theatergroep komt? Of een kindervoorstelling?”

Annelies vult aan: “Of een foodtruck in de zomer, één keer per maand. Gewoon een klein eventje dat mensen trekt.”

Eén wens komt sterk naar voren: het park mag voor bezoekers veel uitnodigender worden.

Tadek: “Het ziet er vanaf de buitenkant nogal gesloten uit, met die twee hekjes. Mensen weten soms niet eens dat ze er mógen komen. Een opener uitstraling, of duidelijkere communicatie dat iedereen welkom is, zou helpen.”

Een uitnodiging aan de buurt

Wat zouden ze anderen willen meegeven?

“Kom vooral eens kijken en doe een keer mee,” zegt Tadek. “Je leert mensen kennen, je voelt je meer verbonden met de buurt, en niets is verplicht. Je doet wat je kunt. En alles wat je doet, levert iets positiefs op.”

Annelies knikt: “Het is een mooie, rustige plek waar je samen iets kunt betekenen. Dat gun ik iedereen.”